’s Ochtends vroeg naar de bar voor een ‘caffè e un dolce’. De porseleinen kopjes rinkelen op het espressomachine als de barista met een vloeiende beweging, de portafiltro in de machine draait. De heerlijke koffiegeur, de luidruchtige Italianen. Wat een drukte, wat een hectiek, wat een theater.

’s Middags nog een koffie. De dame achter de kassa laat verveeld, maar temperamentvol de bonnetjes uit de kassa rollen. De barman mompelt met oprechte verontwaardiging ‘turisti’ als ik een cappuccino bestel. Toch krijg ik een heerlijk romig bakje. Eigenlijk wil ik zitten, maar daar betaal je dan de hoofdprijs voor in het centrum van de stad. Een terrasje is helemaal onbetaalbaar. Dan maar hangen aan die mooie groenmarmeren koele bar met zijn fraaie donkerbruine houtwerk. Genietend slurp ik aan mijn cappuccino.

’s Avonds na het eten nog even slenteren door de stad. Op deze mooie zwoele zomeravond wandelen families over de promenade om te zien en gezien te worden. Kindertjes spelen tot laat op de pleintjes. De laatste koffie voor vandaag. De drukte van overdag is verdwenen, net als de toeristen. Als ik een Corretto (zie hieronder) bestel krijg ik een vriendelijke blik. De grijns wordt breder als ik er een grappa bij wil. Wat een genot.

’s Nachts lig ik urenlang met wijd opengesperde ogen in mijn bed. Had ik vanavond nu toch maar die decafé genomen. Maar als de ochtend weer gaat gloren weet ik dat ik niet zonder kan, niet zonder wil, want alleen al voor die koffiemomenten ga je naar Italië.

---